Pobyt w Palestrinie

[Aurelio de Medici y Zep]

Pobyt w Palestrinie

Długa podróż pociągiem jadącym z Mediolanu zaprowadziła mnie aż do Palestriny. To prawie cała długość Państwa Kościelnego. Byłem dość wyczerpany, bowiem wybrałem podróż najtańszą i najgorszą klasą, aby zaoszczędzić odrobinę pieniędzy na pobyt w sławetnym Klasztorze św. Antoniego. Zapukałem do klasztornej furty i powitany zostałem przez mnicha, który po kilku słowach rozmowy zaprowadził mnie w milczeniu do zakonnej świątyni, gdzie właśnie odmawiano Prymę. Po modlitwie poprosiłem o udostępnienie małej celi i za symboliczną opłatę zostałem do niej wprowadzony. Nie miałem wiele czasu na modlitwę i kontemplację, bowiem jutro czeka mnie powrót do domu we Florencji. Postawiłem przed sobą postanowienie milczenia, kontemplacji i wyciszenia, a przede wszystkim odosobnienia. Czas spędzony w samotności mijał mi dłużej, niż zazwyczaj. Wspominałem każdy moment podróży i dziękowałem za nią. Doceniłem jeszcze mocniej wszystkie spotkania, wszystkie nowe znajomości, wszelkie trudy i doświadczenia, jakie postawiła na mojej drodze ta pielgrzymka. Całą noc przeczuwałem na modlitwie, a kilka chwil po świcie pożegnałem serdecznie mnichów i udałem się w podróż na wschód.