Dominica in Palmis

[Aurelio de Medici y Zep]

Dominica II Passionis seu in Palmis
XIV IV MMXIX A.D.



W godzinach przedpołudniowych trudno było przejść przez tłum ludzi napełniający Bazylikę na Welii. Zebrali się tu po to, aby uczestniczyć w obiecanej przez Eminencję Medyceusza liturgii. Dziś bowiem w Rotrii zaczyna się czas liturgicznego odrodzenia!
Punktualnie o godzinie 9.00, po poświęceniu gałązek i barwnej procesji, rozpoczyna się uroczysta litugia. 


 
Rozpoczyna ją modlitwa u stopni ołtarza, podczas której chór śpiewa dzisiejszy introit.



Po kolejnych obrzędach odczytano Ewangelię Świętą, a Jego Eminencja od tronu wygłosił homilię.

Umiłowani w Panu Bracia i Siostry!



Chodźcie, wstąpmy i my na Górę Oliwną! Biegnijmy naprzeciw Chrystusa, który powraca dzisiaj z Betanii i spieszy dobrowolnie na tę swoją świętą i czcigodną mękę, aby wypełnić do końca tajemnicę naszego zbawienia. 

Przychodzi więc i z własnej woli odbywa drogę w stronę Jerozolimy Ten, który dla nas zstąpił z nieba, aby wespół z sobą wywyższyć tych, co leżą w prochu ziemi, i posadzić ich, jak mówi Pismo, "ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym". 
Przychodzi zaś nie z dumą i przepychem jak ten, co chciwie szuka sławy. On "nie będzie się spierał ani krzyczał i nikt nie usłyszy Jego głosu". Będzie natomiast cichy i łagodny, lichego odzienia i skromny w urządzaniu wystawności swojego wejścia. 
Nuże więc, biegnijmyż i my razem z Chrystusem, któremu spieszno na mękę. Naśladujmy tych, co wyszli Mu na spotkanie, ale nie w ten sposób, by słać na drodze gałązki palm i oliwek oraz kłaść kosztowne szaty, lecz my sami, jak tylko możemy, rozścielmy się na ziemi w pokorze ducha i prostocie serca, abyśmy przyjęli nadchodzące Słowo i pochwycili Boga, który nigdzie nie daje się ująć. 
On bowiem cieszy się z tego, że może nam się okazać łagodnym, On, który naprawdę jest łagodny i "wstępuje na zachód" naszej mizernej słabości, aby przyjść do nas, obcować z nami i przyciągnąć nas do siebie przez pokrewieństwo z nami. 
Bo chociaż przez ofiarę z naszej ludzkiej natury "wstąpił na niebiosa niebios, na wschód słońca", czyli na wyżyny własnej chwały i Bóstwa, to jednak nie wyrzeknie się nigdy przywiązania do rodzaju ludzkiego, lecz będzie dźwigał naturę człowieka z prochu ziemi do coraz wyższej chwały, aż wreszcie jednocząc się z nią, udzieli jej swej nieskończonej godności. 
A zatem siebie samych ścielmy przed Chrystusem, a nie tuniki, martwe gałęzie i łodygi krzewów tracących zieleń, gdy staną się pokarmem, i przez krótki tylko czas radujących oczy. Obleczmy się natomiast w Jego łaskę, czyli w Niego samego. Pismo św. bowiem mówi: "Wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa". Kładźmy się pod Jego nogi jak rozścielone tuniki. 
Nasze grzechy były czerwone jak szkarłat, teraz obmyci w zbawczych wodach chrztu osiągnęliśmy lśniącą biel wełny, ofiarujmy Zwycięzcy śmierci już nie gałązki palmowe, ale wieńce naszego zwycięstwa. 
Wysławiajmy Go w każdy dzień świętą pieśnią razem z izraelskimi dziećmi, potrząsając duchowymi gałązkami i mówiąc: "Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie".


Źródło: św. Andrzej z Kryty, biskup, Kazanie na Niedzielę Palmową

Kontynuowano liturgię, a dym kadzidła napełniał świątynię.

[Mikołaj Dreder]

Wasza Eminencjo,

Ogromne Bóg zapłać dla Ciebie za tę przepiękną liturgię, która zgodnie ze słowami rekolekcji głoszonych przez Waszą Eminencję przypomniały nam wszystkim o podstawowym obowiązku duchownych - sprawowaniu liturgii, którą głosimy Słowo Boże. 

Apostolskim pozdrowieniem,